En dan heb je plots een kind!

Een ode aan mijn moeder, (schoon)zussen en buurvrouwen

9 maanden zwanger, uitkijken naar de geboorte. Dat is waar voor veel vrouwen de focus ligt. Je informeren over de opties die je hebt bij een geboorte en van daaruit bewust keuzes maken. Je leeft toe naar de bevalling…

En dan heb je plots een kind. Een klein hummeltje waar je verantwoordelijk voor bent. Een ienieminie mensje dat zonder handleiding geboren wordt. Je hormonen gaan alle kanten uit, je bent moe, je voelt je rauw, broos, alsof er een vrachtwagen over je heen gereden is. Dan spreek ik nog maar gewoon over een bevalling die volgens de boekskes verlopen is. Zwijg stil als je bevalling net iets anders liep. Mensen die kunnen zorgen voor een kersverse moeder, dat is wat er nodig is.

Ik heb geluk gehad heb met de warme vrouwen die mij omringden tijdens de zwangerschap en na de geboorte van mijn 3 kinderen.

Toen mijn eerste kind, een dochter, geboren werd, was mijn moeder alom aanwezig. 28 jaar geleden was het normaal dat je na een geboorte 7 dagen in het ziekenhuis bleef. Thuisbevallen was amper bekend, het nut van een vroedvrouw in het postnatale stuk thuis werd niet gepromoot en was ook niet bekend. Kraamzorg? Nog nooit van gehoord. Gelukkig kon ik terugvallen op een aantal sterke vrouwen: eerst en vooral mijn moeder.

Dat deed ze niet alleen voor mij, maar ook voor mijn zussen en schoonzus. De energie die zij leek te halen uit het ‘oma-worden’ was ongezien. Voor haar was een kleinkind krijgen alvast een teken om grote poets te houden in het hele huis. (Dat betekende dan ook wel dat ik soms dingen moest gaan zoeken of bellen omdat ze iets verplaatst had, ze deed het héél grondig).  Ze ging zelfs zo ver dat mijn man zich maar ergens anders moest gaan douchen omdat ze net de badkamer gepoetst had en hij niks vuil mocht maken. Bij aankomst thuis rook alles fris, er stonden bloemen op tafel en eten in de koelkast.

Dat zorgen voor mij bleef de eerste weken gewoon doorgaan. Zussen en schoonzussen kwamen langs, deden de strijk, maakten iets lekkers klaar of namen even de zorg voor mijn dochter over. Zelfs de buurvrouw sprong een tandje bij. Een cirkel van vrouwen die mij omringden, ik word er nog warm van.

Bij de volgende kinderen herhaalde zich alles

Bij mijn tweede kind herhaalde het hele tafereel zich, en bij de derde nog eens een keer. Straffer nog, ze staken een tandje bij. De ene buurvrouw stond paraat om op de oudste te letten als de bevalling ’s nachts zou beginnen, de andere nam de oudere kindjes mee naar school en bracht ze terug. Oma of (schoon)zussen die even een dagje voor de oudsten zorgen als er weer eens een groeispurt of borstontsteking de kop op stak. Het beperkte zich zelfs niet eens tot de eerste 6 weken, maar bleef gewoon tijdens de hele kindertijd duren.

Dat ‘zorgen voor’ was heel normaal, het werd met de paplepel ingegeven. Naar voorbeeld van mijn moeder staat mijn deur altijd open, is er altijd tijd voor koffie of een thee’tje met de nodige babbel erbij, ‘je laat liggen wat er ligt’, je kan onverwacht langskomen en mee-eten is ook geen probleem.

En dan word je zelf plots Mutti!

Jaren gaan voorbij, de kinderen groeien op en dan krijg ik het nieuws dat ik zelf voor het eerst oma ga worden, Mutti is mijn nieuwe titel.

Wat doe je dan? Net hetzelfde als wat je moeder en grootmoeder gedaan hebben. Wat poetsen (hoewel de grote poets op 1 dag geen optie was) eten maken, boodschappen doen, aanwezig zijn als dat nodig is,  gewoon effe luisteren, mee wenen als de tranen komen en niet vergeten om gewoon ook mee te genieten van dit kleine mensje dat al vanaf het eerste moment mijn hart gestolen heeft.

De vrouwelijke lijn liet zich op dat moment heel duidelijk voelen. De eerste dagen na de geboorte van mijn kleindochter had ik het gevoel dat mijn moeder en grootmoeder, die er beiden niet meer zijn, achter me aan liepen. Om te laten voelen dat het oké was. Zij fluisterden me ook in dat die verse bloemen in een vaas er ook bij horen, om hun te eren en deel uit te laten maken van dit nieuwe leven. Emoties liepen toen bij mij ook hoog op, ze konden er niet bij zijn, maar op die manier waren ze wel aanwezig.

Steun tijdens coronatijden.

Corona-tijden hielden me niet tegen om mijn dochter te ondersteunen, zeker toen haar partner weer ging werken. De impact om dan plots alleen voor zo’n klein hummeltje te moeten zorgen is best groot.

Zorgen voor iemand, ik doe het graag. Of het nu mijn eigen dochter is, of een vrouw die ik als doula begeleid heb, een vriendin die een moeilijke tijd doormaakt. Ik maak er graag tijd voor. Er ‘gewoon zijn’.

Een kersverse moeder heeft vrouwen rondom zich nodig. Om te zorgen voor haar en haar kindje. Om te helpen bij het voeden en zelf gevoed worden. Lichamelijk en emotioneel. Mama worden heeft een grote impact of je vrouw zijn. En daar kan je andere vrouwen niet wegdenken: zij deden hetzelfde, weten hoe nodig die ondersteuning is, zij begrijpen de slapeloze nachten, de onmacht als je kindje pijn heeft. Zij kunnen hun wijsheid delen met respect voor de noden en behoeftes van mama.

Pril ouderschap heeft meer aandacht nodig. Om zorg af te stemmen op wat vrouwen nodig hebben, niet op wat het ‘systeem’ denkt dat vrouwen nodig hebben.

Dus laat je inspireren, door je eigen moeder, je zussen, je vriendinnen, je collega’s, door alle vrouwen in je leven. Ga op zoek naar ‘je village’.

Geen familie of vrienden in de buurt? Zoek dan hulp via kraamzorg of https://postnatalsupportnetwork.com/

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.  Meer info