Een geboorte in bijzondere tijden

It takes a village to raise a child

Allemaal goed en wel, maar zwanger zijn en bevallen tijdens Covid is niet vanzelfsprekend.

‘The Village’  waar je op wil terugvallen wordt plots heel klein. Terugvallen op grootouders, familie, vrienden, buren… geen van allen voor de hand liggend. Voor veel zwangeren valt het zwaar om niet te kunnen pronken met  hun dikke buik, niet te kunnen pronken met hun baby. Je wil je zwangerschap delen, de vreugde maar ook de ongemakken. Vroeger zou je misschien gesteigerd hebben als iemand ongevraagd je buik aanraakt. Nu sta je te springen om wat menselijk contact. Je wil je voorbereiden op de geboorte met je partner, je vroedvrouw, je doula, je familie,.. Je Village!

Ik had het voorrecht om Stéphanie en Wouter te mogen begeleiden tijdens de woelige Covid periode. 

Het moment dat ze mij vroegen om hun doula te zijn, was ook wel heel bijzonder. Ik ken Stéphanie als collega-doula, wat zeker en vast wel spannend is. Tegelijk ben ik zo vereerd dat ik hen beiden mocht ondersteunen. Wouter kende ik nog niet, maar bij een eerste kennismaking, bleek er wel een klik te zijn en met dezelfde humor zat het helemaal snor.

Beiden wilden ze graag HypnoBirthing volgen om meer diepgang te krijgen in hun voorbereiding, om stil te kunnen staan bij de verandering die een tweede kindje in hun leven zou brengen. En daar zijn we ook flink mee aan de slag gegaan. De 5 sessies van 2,5 uur (die soms al eens wat uitliepen omdat het té gezellig was of de gesprekken een andere kant opgingen) waren nodig om de rust, de ontspanning en het vertrouwen te vinden. Soms leverde dat ook wel snurktaferelen op of momenten van ‘oh, zijn we klaar?’ om dan al rekkend en strekkend de dag af te ronden.

Het samen toeleven naar de geboorte is heel bijzonder, ik voelde me ook steeds meer (en nog steeds) deel van de familie, warm ontvangen en altijd welkom. Dat op zich is al een heel mooi geschenk.

Op 17 december 2020  is het dan zo ver… De geboorte kondigt zich aan. Als geschenk voor de baby en tegelijk voor mezelf, schreef ik het geboorteverhaal van Louisa Frances neer.

Geboorteverhaal van Louisa Frances

17 december 2020

7.45 uur

Een baby met een volle kakluier, drie keer na elkaar… hoe begin je daar aan? Wacht even… ik ben aan het dromen en ik word gewekt door een telefoontje van je mama. Even denk ik dat het nog midden in de nacht is, maar het blijkt toch al morgen te zijn. Je mama laat weten dat ze al een hele nacht op wandel is, de golven komen en gaan. Ze vertelt dat je broer Georges klaargemaakt wordt om naar school te gaan, je papa ontfermt zich over hem zodat je mama helemaal met zichzelf en jou bezig kan zijn. Ik ben nog niet nodig maar zet alvast mijn doula tas klaar om te vertrekken als het nodig is.

8.44 uur

Grote broer is naar school, papa weer onderweg naar huis en ik vertrek om jou mee te verwelkomen. Na een woelige rit met veel tractoren en oponthoud kom ik rond 9.30 u aan. Je mama loopt rustig rond, als er een golf komt blijft ze even stil staan en ademt rustig erdoor. Een rustig muziekje op de achtergrond zorgt voor de nodige sfeer. De rolluiken zijn dicht, buiten regent het maar binnen is de sfeer lekker warm. De kerstverlichting brandt, kaarsjes zijn aangestoken en ik krijg meteen een warme koffie om aan te komen.

En dan komen de tranen bij mama. Ze is er helemaal klaar voor om je te ontmoeten en tegelijk is ze bang. Zoals elke mama stelt ze zich de vraag of ze jou even graag zal zien als Georges, en of ze hem dan ook nog even graag zal zien. Ik vertel haar dat haar hart mee zal groeien, dat alle mama’s zich deze vraag stellen en dat de liefde van een moeder mee groeit met haar kinderen. Het stelt haar gerust en vanaf dan beginnen de golven wat korter op elkaar te komen. Ik stel voor om de Jo de vroedvrouw te bellen, die is gelukkig van wacht en daar had je mama heel erg op gehoopt. Jo belooft om zo snel mogelijk langs te komen.

Ondertussen zet ik samen met je papa het bad in de living klaar. Netjes op een grote plastieken zeil om de houten vloer te beschermen. Je mama wiegt intussen rustig door. We maken een constructie met een kersenpitkussentje en een grote sjaal om haar onderbuik wat te verlichten en dat geeft je mama tegelijk wat extra steun.

10.30 uur

Jo komt aan en installeert zich met zijn computer aan de eettafel. (De oude, want de nieuwe zou vandaag geleverd worden maar dat is uitgesteld. First things first…) Je papa begint ondertussen te worstelen met de tuinslang. De koppeling voor de keukenkraan blijkt niet te passen dus hij haalt zijn trukendoos open om er voor te zorgen dat het bevallingsbad gevuld kan worden. En je mama wiegt rustig verder. Nu de vroedvrouw er is, kan ze zich helemaal overgeven aan wat er in haar lichaam aan het gebeuren is. Geleidelijk aan begint ze meer geluid te maken, een teken dat het geboorteproces goed opschiet. Je papa splitst zich op in twee: met één oog houdt hij een oogje in het zeil bij het vullen van het bad, en tegelijk ondersteunt hij je mama: masseert haar rug wat, fluistert lieve woordjes… en dat heeft allemaal heel veel effect. Geleidelijk worden de geluiden steeds dieper en wordt er beslist om Melissa de geboortefotograaf ook te bellen.

11.00 uur

Melissa komt rustig binnen, ze brengt een waterig zonnetje mee, maar wij zitten allemaal helemaal in de bubbel van de geboorte. Nu iedereen er is die er moet zijn, merken we een duidelijk verandering in de kracht van de golven. De verzorgingstafel wordt uitgekozen door je mama om op te hangen. Tegendruk in haar rug doet deugd, dus ik ontpop me tot ‘ruggensteun’ terwijl je papa zijn nek uitleent om aan te hangen. Op die manier komen we het volgende halfuurtje door in afwachting van het gevulde bad.

11.30 uur

Tijd om in het bad te gaan. Het warme water lonkt uitnodigend naar je mama en ze heeft niet veel tijd nodig om zich heel helemaal onder te dompelen in de warmte van het water en haar binnenwereld. Je papa en ik zitten rond het bad en wisselen elkaar af in handen vasthouden en water later stromen over de onderrug van je mama. Af en toe een aanmoediging dat je mama goed bezig is, meer heeft ze niet nodig.

Al snel merken we dat er een soort van onrust bij je mama komt. Ik herken het als een volgende fase, je geboorte komt steeds dichter bij. Ik herinner je mama eraan dat ze haar ademhaling kan gebruiken om jou te helpen zakken. Zodra je mama dat toepast, merken we dat er weer rust over haar komt. Ze beweegt helemaal rond in het bad, van knielen naar hurken, van liggen naar zitten, leunen over de badrand… wat jij nodig hebt om door haar bekken je weg te vinden, dat voelt ze zó goed aan! Geleidelijk ziet iedereen in de ruimte hoe je mama in een oervrouw verandert. Op haar eigen gevoel begint ze aan het laatste stukje, ze weet wat ze moet doen, heeft geen instructies nodig, enkel de bevestiging dat het goed is.

Jo heeft intussen zijn collega vroedvrouw Ann opgebeld en zij is ook aangekomen. Ze komen ook dichter bij het bad zitten, zij herkennen ook de klanken die mama’s maken als baby’s geboren worden. Dat ze dichterbij komen, is een bevestiging dat we aan het laatste stukje beginnen. Je mama voelt je letterlijk je weg naar beneden zoeken, op een bepaald moment voelt ze met haar handen je hoofdje. Ze kan bijna niet geloven dat je er aan komt. Je papa blijft intussen de rust zelf, hij omringt je mama met alle vertrouwen en ziet van dichtbij hoe jij geboren wordt.

12.41 uur

Met een laatste krachtige golf kom jij op de wereld, je mama gehurkt op één knie. Je zwemt het ruime water in en vroedvrouw Jo moedigt je mama aan om jou te nemen en op de brede badrand te leggen. Je maakt nog niet meteen geluid maar je mama blijft rustig. Op aansporen van de vroedvrouwen blaast ze een paar keer zachtjes in je gezicht om je te helpen landen op ‘het droge’ en we zien hoe je helemaal zelfstandig ademt, klaar om je leven in deze wereld te beginnen. Je rugje hangt goed vol huidsmeer, de badrand is er mee bedekt.

Je mama kijkt vol ongeloof naar jou, ze beseft nog niet helemaal dat ze voor de tweede keer mama geworden is. De tederheid waarmee ze jouw hoofdje tussen haar handen neemt, de blik in haar ogen, de liefde die ze op dat moment voelt borrelen… alle twijfels zijn meteen weg, haar hart groeit instant!

Je papa bewondert je langs alle kanten, hij raakt je voorzichtig aan. Ook zijn liefde is voelbaar in de ruimte en iedereen in de kamer geeft jullie de ruimte voor die eerste kennismaking.

Nog even blijf je met je mama in het bad, maar dan verhuizen jullie naar de zetel om wat comfortabeler te kunnen liggen. Samen nestelen jullie zich, het uitgebreid bekijken, voelen en de eerste keer bij mama drinken vullen het volgende uur.

De navelstreng is intussen helemaal uitgeklopt en wordt doorgeknipt door je papa, terwijl jij gewoon lekker bij mama ligt. De placenta ligt nog even lekker tussen jullie beiden, het houdt jullie beiden nog extra warm.

14.00 uur

Terwijl jij lekker bij mama ligt, wordt het hele huis weer wat opgeruimd. Het bad laten we leeglopen, en er wordt voor iedereen wat eten gemaakt. De wens van je mama is een ‘zachtgekookt’ eitje. Melissa, Ann en ik worden aan het werk gezet, proberen de -op zijn zachtst gezegd- ‘bijzondere’ eierwekker uit volgens de instructies van je papa. Volgende keer gewoon een ordinaire wekker, want het ei heeft 2 keer moeten koken om niet meer rauw te zijn. De humor is alom tegenwoordig, het maakt de sfeer heel huiselijk.

16.00 uur

Tijd om je broer te ontmoeten, die wordt door Mimi en Bobo naar huis gebracht. Hij weet niet goed wat er gebeurt, het hele huis vol volk en zijn kleine zusje is geboren. Hij heeft even tijd nodig om aan te komen. Maar al snel zit hij vol trots met jou op zijn schoot. Lachend als hij hoort dat je je eerste scheetjes laat en blijkbaar je eerste kakje op zijn schoot hebt gedaan. Dat belooft! Tijd voor papa om een eerste pampertje aan te doen.

Ondertussen ga ik aan de slag om een afdruk te maken van de placenta, jouw huisje gedurende 9 maanden in de buik van je mama. Op een canvas wordt een afdruk gemaakt. En daarna haal ik een stukje uit de placenta omdat je mama graag een smoothie wil. Lekker gemengd met wat banaan, frambozen en rijstmelk, opgediend in een champagne-coupke… het lijkt echt feest! Zelfs je papa neemt een slokje, die moet dat natuurlijk ook geproefd hebben.

Stilaan komt de rust terug. De vroedvrouwen zijn al naar huis vertrokken, de fotograaf ook. Ik wacht nog even tot je mama lekker gedoucht heeft en dan kan ik met een gerust hart naar huis vertrekken.

Ik weet in welk warm nest je terecht komt.

Ik weet met hoeveel liefde je omringd zal worden.

Ik weet dat je de kans krijgt om alles op je eigen tempo te doen.

Ik weet dat je jezelf mag zijn, hoe klein of hoe groot je ook zal zijn.

Lieve Louisa Frances

Je boft met zo’n lieve ouders en broer.

Ik wens je een mooie toekomst met deze lieve mensen in je leven.

Een trotse Doula – Voor altijd verbonden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.  Meer info